Translate

Pilipinas: Isang Kapuluan ng mga Kontradiksyon sa Pagitan ng Higpit ng Relihiyosong Teksto at ng Pleksibilidad ng Panlipunang Realidad (article)

.


.
Pilipinas: Isang Kapuluan ng mga Kontradiksyon sa Pagitan ng Higpit ng Relihiyosong Teksto at ng Pleksibilidad ng Panlipunang Realidad




Sa puso ng Timog-Silangang Asya, umaabot ang kapuluan ng Pilipinas na parang isang kahanga-hangang mosayko kung saan nagsasanib ang iba't ibang kultura at impluwensyang pangkasaysayan, ngunit sa ilalim ng payapang ibabaw nito ay nagkukubli ang isang eksistensyal, legal, at panlipunang tunggalian na halos walang katulad sa kontemporaryong mundo. Sinumang magsuri sa panlipunan at legal na istruktura ng bansang ito ay haharap sa isang matinding kabalintunaan—isang tunay na pagkakahati sa pagitan ng ipinapataw ng isang mahigpit na institusyong relihiyoso ng Katoliko na may dominasyon sa mga sangay ng lehislatura at politika, at ng aktwal na pamumuhay ng lipunang Pilipino sa araw-araw, na binubuo ng pleksibilidad, pagpaparaya, at sapilitang pakikibagay sa malupit na kondisyong pang-ekonomiya at panlipunan. Isa itong bansang nag-iisa sa buong mundo, kasama ng Estado ng Vaticano, sa pagtangging kilalanin ang diborsyong sibil para sa nakararami nitong mamamayan, at mahigpit na kumakapit sa mga lumang batas na nagpaparusa sa paghihiwalay at nagpapahirap sa paglaya mula sa mga bigong ugnayang mag-asawa. Kasabay nito, ang sistemang ito ay nagbubunga ng isang lipunan kung saan milyun-milyon ang nabubuhay sa labas ng opisyal na balangkas, kung saan ang karamihan sa mga bata ay ipinapanganak sa labas ng kasal, at kung saan ang mga bakla at transgender ay tinatanggap nang maluwag ng publiko ngunit pinagkakaitan naman ng ganap na legal na pagkilala sa kanilang mga pangunahing karapatan sa pag-iral, pagkilala, at pag-iisang-dibdib.

Upang maunawaan ang ugat ng malalim na krisis na ito, kinakailangang balikan ang panahon ng kolonyalismong Espanyol na tumagal nang mahigit tatlong siglo. Hindi lamang sinakop ng mga mananakop na Espanyol ang lupain at kayamanan; muli rin nilang hinubog ang kolektibo at legal na kamalayan ng kapuluan sa pamamagitan ng pagpapataw ng Katolisismo bilang nangingibabaw na dogma at tanging pinagmumulan ng moralidad at batas. Sa pag-alis ng mga Espanyol, pagdating ng kolonyalismong Amerikano, at pagkamit ng kalayaan, nanatili ang Simbahang Katoliko bilang pinakamakapangyarihan, pinakaorganisado, at pinakamaimpluwensyang institusyon sa bansa. Lumagpas ito sa kanyang espirituwal na tungkulin upang maging isang makapangyarihang grupong pampolitika na nagdidikta sa mga desisyon ng Kongreso at Senado, at nananakot sa mga politiko gamit ang sandata ng boto sa eleksyon at mga kautusang panrelihiyon. Ang konserbatibong impluwensyang panrelihiyong ito, na sa maraming aspekto ay kakikitaan ng pagmamatigas, pagiging sarado, at pagtangging sumabay sa makabagong panahon, ang nagpabago sa Kodigo ng Pamilya ng Pilipinas na ipinasa noong huling bahagi ng dekada otsenta upang maging isang matigas na dokumentong nagpapabanal sa porma kaysa sa diwa, at nagsasakripisyo sa kaligayahan at dignidad ng tao alang-alang sa isang huwad at perpektong imahe ng nagkakaisang pamilyang Kristiyano.

Ang kalupitan ng ganitong panrelihiyon at lehislatibong paghihigpit ay lumilitaw sa pinakatrahedyang anyo nito kapag tiningnan ang institusyon ng kasal sa Pilipinas, na para sa milyun-milyong mamamayan ay naging isang habambuhay na bilangguan na walang labasan sa halip na maging kanlungan ng kapayapaan at katatagan. Sa isang bansang tumatangging gawing legal ang diborsyong sibil sa katwirang pinangangalagaan nito ang kabanalan ng kasal at pinipigilan ang pagkawasak ng pamilya, ang mag-asawang hindi na magkasundo ay nasasadlak sa isang patay na daan. Ang karaniwang mamamayang Pilipino—at maging ang mayayaman, maliban na lamang sa matinding paghihirap—ay walang karapatang tapusin ang isang kasal na naging impiyerno dahil sa karahasan sa tahanan, pagpapabaya, o patuloy na pagtataksil. Ang tanging alternatibong iniaalok ng batas ng Pilipinas ay ang petisyon para sa pagpapawalang-bisa ng kasal o annulment, isang masalimuot at mapanghiyang prosesong panghukuman na nakabatay sa ideyang hindi kailanman naging balido ang kasal mula sa simula. Pinipilit nito ang isang panig na patunayang ang kabila ay may tinatawag sa batas na 'matinding sikolohikal na kawalan ng kakayahan' na pumipigil sa kanya na gampanan ang mga pangunahing tungkulin ng mag-asawa. Ang napakahirap na kondisyong ito ay hindi lamang tuluyang sumisira sa natitirang respeto sa pagitan ng mag-asawa, kundi nangangailangan din ng tulong ng mga psychiatrist at bihasang abogado. Tumatagal ang prosesong ito sa mga punong-punong korte ng Pilipinas nang mula tatlo hanggang sampung taon, bukod pa sa napakamahal na gastusin na umaabot mula dalawang daan at limampung libo hanggang mahigit kalahating milyong piso—isang halagang higit pa sa maaaring kitain ng isang karaniwang mamamayan sa loob ng maraming taon ng pagbabanat ng buto.

Bilang bunga ng lehislatibong pagkakaipit na ito na ipinataw ng isang matigas na kaisipang panrelihiyon na tumatangging kilalanin ang kalikasan ng tao at ang mga pagbabago nito, lumitaw sa Pilipinas ang isang malaking uri sa lipunan na kilala bilang mga 'hiwalay sa katotohanan' o separated in fact. Sila ang milyun-milyong kalalakihan at kababaihan na iniwan na ang kanilang legal na asawa nang maraming taon o dekada na ang nakalilipas, nagsimula ng bagong buhay kasama ang bagong kapareha, nagkaanak, at nagtatag ng matatag na tahanan sa realidad, ngunit nananatiling nakatali sa unang kasal sa mga talaan ng estado at ng Simbahan. Ang kakaibang sitwasyong ito ay naglalagay sa mga indibidwal na ito sa isang permanenteng legal at moral na gipit. Pinagkakaitan sila ng karapatang gawing opisyal ang kanilang mga bagong relasyon, at kung maglakas-loob ang isa sa kanila na magpakasal muli nang walang desisyon ng korte na nagpapawalang-bisa sa unang kasal, mahaharap siya sa kasong bigamya na pinaparusahan ng batas ng Pilipinas ng mahabang pagkakakulong—isang akusasyong madalas gamitin bilang sandata sa pangingikil ng pera at personal na paghihiganti sa pagitan ng nag-aaway na mag-asawa. Mas malala pa rito, ang mga kababaihang nakararanas ng sistematikong pisikal at sikolohikal na pang-aabuso sa loob ng tahanan ay walang magawa upang makamit ang legal na kalayaan. Maging ang legal separation, na nagpapahintulot sa mag-asawa na mamuhay nang hiwalay at hatiin ang mga ari-arian, ay hindi nagbibigay sa sinuman sa kanila ng karapatang magpakasal muli, kaya't ginagawang institusyonal ang pag-iisa at emosyonal at panlipunang pagkakait bilang habambuhay na parusa sa isang maling desisyon noong kabataan.

Hindi nagtatapos ang mga hamon ng institusyon ng kasal sa Pilipinas sa hangganan ng mga hindi makatarungang batas; pinalalala pa ito ng marupok na istrukturang pang-ekonomiya at matinding kahirapan na nagtutulak sa milyun-milyong Pilipino na mangibang-bansa upang maghanapbuhay. Ang penomenon ng mga Overseas Filipino Workers ay naging hindi maihihiwalay na bahagi ng pang-ekonomiya at panlipunang hibla ng bansa, kung saan milyun-milyong ama at ina ang umaalis sa kanilang pamilya nang maraming taon upang magtrabaho sa mga bansa sa Golpo, Europa, Hilagang Amerika, at Silangang Asya. Ang matagal at sapilitang pagkakawalay na ito ay nagdudulot ng matinding sikolohikal at emosyonal na pasanin sa mga mag-asawa, na kadalasang humahantong sa panlalamig ng damdamin, pagkawatak-watak ng ugnayang pampamilya, at paglaganap ng panandaliang relasyon at pagtataksil sa magkabilang panig—kapwa sa migranteng manggagawa na nilalamon ng lungkot at pagkakawalay sa sariling bayan, at sa naiwan sa bansa na nabibigatan sa araw-araw na responsibilidad. Kapag umuwi ang migrante pagkatapos ng maraming taon sa ibang bansa, madalas niyang natutuklasan na ang agwat sa pagitan niya, ng kanyang asawa, at ng kanyang mga anak ay lumawak nang hindi na maibabalik, at muli niyang natatagpuan ang sarili na nakakulong sa isang batas na nagbabawal sa diborsyo at nagpipilit sa kanyang makisama sa isang realidad na patay na sa diwa.

Kasabay nito, ang sistema ng malawak na pamilya o extended family sa kulturang Pilipino ay gumaganap ng dalawang magkaibang papel: sa isang banda, nagsisilbi itong panlipunang lambat ng seguridad na pumupuno sa kakulangan ng estado; sa kabilang banda, isa itong nakasasakal na pasanin na nagbabanta sa katatagan ng modernong pag-aasawa. Sa lipunang Pilipino, ang isang indibidwal ay hindi lamang nagpapakasal sa kanyang kapareha, kundi nagpapakasal din sa buong pamilya nito, at inaasahan sa kanya sa moral at panlipunang aspekto na akuin ang pinansyal na responsibilidad para sa kanyang mga magulang, mga kapatid na walang trabaho at kanilang mga anak, at maging sa mas malalayong kamag-anak. Ang hindi nakasulat na obligasyong ito, na nakaugat sa kultura ng utang na loob at pagtutulungan, ay umuubos sa yaman ng mga batang mag-asawa, nagkakait sa kanila ng kakayahang mag-ipon o maging malaya sa pinansyal, at nagpapasiklab ng walang katapusang alitan tungkol sa mga prayoridad sa paggastos, kaya't nananatiling bulnerable ang buhay mag-asawa sa pagguho sa ilalim ng bigat ng walang katapusang pangangailangan ng pamilya.

Sa harap ng makapal na pader na ito ng mga legal na kumplikasyon, napakamahal na gastusin sa opisyal na kasal, at halos imposibleng pagkalas dito, gumamit ang lipunang Pilipino ng likas na talino at kapansin-pansing pragmatismo upang tuluyang lampasan ang opisyal na institusyon. Naunawaan ng malaking bahagi ng kabataan, mahihirap, at mga hiwalay sa katotohanan na ang pagpasok sa isang opisyal na kontrata ng kasal ay isang sugal na puno ng legal at pinansyal na panganib; kaya't pinili na lamang nilang huwag nang kumuha ng opisyal na papel, at sa halip ay nakuntento sa pagsasama nang hindi kasal at pagbubuo ng pamilya sa labas ng balangkas na kinikilala ng estado at Simbahan. Dito lumilitaw ang isa sa pinakamalalaking kabalintunaan sa lipunang Pilipino: ang panganganak sa labas ng kasal ay hindi na isang eksepsyon o maliit na kaso, kundi naging nangingibabaw na pamantayan sa bansa. Ipinapakita ng mga opisyal na estadistika mula sa Philippine Statistics Authority ang isang nakagugulat na katotohanan: mahigit kalahati ng mga bagong silang na sanggol sa Pilipinas—halos animnapung porsyento sa buong bansa at umaabot sa pitumpung porsyento sa Kalakhang Maynila—ay ipinapanganak ng mga magulang na hindi opisyal na kasal.

Ang napakalaking bilang na ito ay sumasalamin sa malawak na agwat sa pagitan ng mahigpit na retorikang panrelihiyon, na nagtataas ng mga bandila ng kalinisan at kabanalan ng kasal, at ng aktwal na pag-uugali ng mga mamamayan sa lansangan ng Pilipinas. Habang matinding nilalabanan ng Simbahang Katoliko ang mga programa sa pagpaplano ng pamilya, hinahadlangan ang pagkakaroon ng makabagong kontraseptibo sa mga pampublikong sentrong pangkalusugan, at pinipigilan ang pagsasama ng komprehensibong edukasyong sekswal sa kurikulum ng mga paaralan sa katwirang naghihikayat ito ng kahalayan, ang mga kabataan ay naiiwang humaharap sa biyolohikal at panlipunang realidad nang walang anumang kamalayan o proteksyon, na nagreresulta sa mataas na antas ng maagang pagbubuntis at hindi planadong panganganak. Gayunpaman, ang reaksyon ng lipunang Pilipino sa penomenong ito ay kakikitaan ng mataas na antas ng pagpaparaya at makataong pagkakaisa na maaaring ikagulat ng mga tagamasid mula sa labas. Sa Pilipinas, hindi nararanasan ng isang solong ina ang malupit na pagtatakwil ng lipunan o moral na mantsa na sisira sa kanyang buhay sa ibang konserbatibong lipunan. Sa kabaligtaran, tinatanggap ng malawak na pamilyang Pilipino ang bagong silang na sanggol bilang isang biyaya at regalo mula sa langit anuman ang kalagayan ng pagdating nito sa mundo; nagtutulungan ang mga lola, tiyahin, at tiyuhin upang alagaan ang bata at suportahan ang ina sa emosyonal at pinansyal upang maipagpatuloy niya ang kanyang pag-aaral o trabaho.

Subalit ang mainit na pagtanggap na ito ng komunidad ay bumabangga sa lamig at kalupitan ng mga batas ng Pilipinas pagdating sa legal na katayuan ng mga batang ito. Ang estado, na sumusunod sa makitid na pananaw panrelihiyon sa kanyang mga batas, ay tumatangging magbigay ng ganap na pagkakapantay-pantay sa mga batang ipinanganak sa labas ng kasal at nagpupumilit na uriin sila sa batas bilang mga 'anak sa labas' o illegitimate children. Bagama't may ilang pagbabago sa batas na nagpahintulot sa batang ipinanganak sa labas ng kasal na gamitin ang apelyido ng kanyang biyolohikal na ama kung opisyal siyang kikilalanin nito sa sertipiko ng kapanganakan o sa isang nakasulat na dokumento, nananatiling matatag ang pangunahing legal na diskriminasyon. Ang batang ipinanganak sa labas ng kasal ay nasa ilalim ng tanging awtoridad at eksklusibong kustodiya ng ina, at walang anumang legal na karapatan ang ama sa pangangalaga o pagbisita nang walang pahintulot ng ina o utos ng korte—isang probisyong tila nagpoprotekta sa ina sa panlabas, ngunit sa kaibuturan ay sumasalamin sa pagtingin ng batas sa relasyon sa labas ng kasal bilang isang ugnayang hindi ganap sa mata ng batas. Higit pang hindi makatarungan ang batas sa mana, kung saan malinaw na itinatakda ng Kodigo Sibil ng Pilipinas na ang bahagi ng mana ng isang anak sa labas mula sa ari-arian ng kanyang ama ay katumbas lamang ng kalahati ng bahagi ng isang lehitimong anak na ipinanganak sa loob ng opisyal na kasal. Ang pinansyal at legal na diskriminasyong ito ay nagpaparusa sa isang inosenteng bata para sa isang sitwasyong wala siyang kinalaman, at nagtatatak sa legal na kamalayan ng estado ng pagkakaroon ng mga mamamayang nasa una at ikalawang antas batay lamang sa isang kontrata ng kasal na maaaring pinigilan mismong gawin ng mga magulang dahil sa mga batas ng estadong nagbabawal sa diborsyo.

Kung malinaw na nakikita ang kontradiksyon sa pagitan ng panlipunang realidad at batas panrelihiyon sa mga usapin ng kasal, diborsyo, at mga anak sa labas, umaabot naman ito sa pinakamataas na rurok at pinakamahirap kalagin na buhol pagdating sa mga bakla at transgender, na kilala sa bansa at sa rehiyon bilang mga 'ladyboy'. Maraming internasyonal na pag-aaral at sarbey ang naghahanay sa Pilipinas bilang isa sa mga pinakabukas at pinakamapagparayang bansa sa Asya pagdating sa komunidad ng LGBTQ+, hanggang sa bansagan pa ito kung minsan bilang pinakamagiliw na bansa sa Asya para sa mga bakla. Sa mga lansangan ng Maynila, Cebu, at Davao, sa mga unibersidad, kumpanya, at pamilihan, sa media, pelikula, at telebisyon, at maging sa mga konseho ng munisipyo at sa Kongreso, natural at kitang-kita ang pagsasanib ng mga bakla at transgender sa hibla ng lipunan. Sa pang-araw-araw na buhay sa Pilipinas, hindi nahaharap ang isang bakla o transgender sa mga alon ng organisadong pisikal na karahasan, pag-uusig ng pulisya, o mga batas na nagpaparusa sa homosekswalidad na umiiral sa mga kalapit na bansa sa rehiyon. Bukod dito, ang pigura ng bakla at transgender ay may malakas na presensya sa kultura at sining, at madalas tingnan bilang pinagmumulan ng saya, pagkamalikhain, at propesyonal na tagumpay; kadalasan, ang anak na bakla o transgender ang pangunahing tagapagtaguyod ng pamilya at unang pinagkukunan ng pinansyal na suporta para sa kanyang mga magulang at kapatid, na nagbibigay sa kanya ng espesyal na puwesto at paggalang sa loob ng tahanang Pilipino.

Ngunit sa likod ng maningning na tabing na ito ng pagtanggap ng masa at pagsasanib sa kultura, nagkukubli ang isang malupit na legal at institusyonal na realidad na tumatangging kilalanin ang kanilang ganap na pag-iral bilang mga mamamayang pantay sa karapatan at tungkulin. Ang pagpaparaya ng mga Pilipino sa mga bakla at transgender ay, sa diwa nito, isang kondisyonal na pagpaparaya na humihinto sa hangganan ng libangan at mababaw na pakikipamuhay, ngunit tuluyang bumabagsak sa sandaling hingin na ang mga pangunahing karapatang sibil at legal. Ang Simbahang Katoliko at ang mga pundamentalistang grupong ebangheliko na may napakalakas na impluwensya sa Senado ay nagsisilbing bantay laban sa anumang hakbang lehislatibo na naglalayong protektahan ang sektor na ito o kilalanin ang kanilang mga relasyon. Sa loob ng mahigit dalawang dekada, nakabinbin lamang sa mga pasilyo ng Kongreso ng Pilipinas ang panukalang batas sa pagkakapantay-pantay sa oryentasyong sekswal at pagkakakilanlang pangkasarian nang hindi nakikita ang liwanag ng araw, dahil sa sistematiko at patuloy na pagharang ng mga konserbatibong politiko na umaasa sa mahigpit na interpretasyong panrelihiyon na nagsasabing ang simpleng pagprotekta sa mga bakla laban sa diskriminasyon sa trabaho at edukasyon ay banta sa mga pagpapahalagang Kristiyano at kalayaan sa relihiyon.

Tungkol naman sa kasal at pagbuo ng pamilya, tuluyang isinasara ng batas ng Pilipinas ang mga pinto nito sa mukha ng mga bakla at transgender. Sa mga unang artikulo pa lamang nito, nagtatakda ang Kodigo ng Pamilya ng Pilipinas ng isang eksklusibo at mahigpit na kahulugan ng kasal bilang isang espesyal na kontrata ng permanenteng pagsasama sa pagitan lamang ng isang lalaki at isang babae. Batay sa tekstong ito, hindi kinikilala ng estado ng Pilipinas ang kasal ng magkaparehong kasarian, ni nagbibigay ng anumang porma ng civil union o nakarehistrong pagsasama na magbibigay sa magkapareha ng kahit pinakamababang karapatang sibil at sa ari-arian. Umaabot pa ang legal na pagtangging ito sa hindi pagkilala sa mga kasal ng magkaparehong kasarian na isinagawa ng mga mamamayang Pilipino sa mga dayuhang bansa kung saan ito pinahihintulutan, kung saan idinedeklara ito ng mga korte sa Pilipinas na walang bisa mula sa simula. Paulit-ulit nang tinangka ng mga aktibista at tagapagtanggol ng karapatang pantao na kuwestiyunin sa Korte Suprema ng Pilipinas ang pagiging naaayon sa konstitusyon ng pagbabawal sa same-sex marriage, gamit ang mga prinsipyo ng pagkakapantay-pantay at kalayaan sa pagpili na nakasaad sa Konstitusyon, ngunit ibinasura ng kataas-taasang hukuman ang mga petisyong ito dahil sa mga teknikalidad sa proseso, at iniwan ang kapalaran ng isyung ito sa kamay ng lehislaturang kontrolado ng mga konserbatibong grupong panrelihiyon.

Mas lalong nagiging masalimuot at masakit ang legal na trahedya sa kaso ng mga transgender, partikular na ang mga babaeng transgender—ang mga ladyboy—na sumailalim sa mga operasyong pangkasarian at namumuhay nang buo bilang babae sa panlabas na anyo, pag-uugali, at pakikisalamuha sa lipunan. Sa isang makasaysayang desisyon ng Korte Suprema ng Pilipinas, ipinagbawal ang pagbabago ng kasarian at unang pangalan sa sertipiko ng kapanganakan at mga sibil na talaan para sa mga indibidwal na sumailalim sa sex reassignment surgery, sa katwirang walang malinaw na batas sa Pilipinas na nagpapahintulot sa pagbabago ng kasarian sa mga opisyal na talaan, at ang kasarian ay biyolohikal na itinatakda sa sandali ng kapanganakan at nananatiling hindi mababago sa batas anuman ang pagbabago sa katawan. Ang matigas na hatol na ito ay naghulog sa mga transgender sa isang hindi matitiis na eksistensyal at legal na gipit. Ang isang babaeng transgender na mukhang ganap na babae sa panlabas ay napipilitang magdala ng ID at pasaporte na nagsasaad na siya ay lalaki, na naglalantad sa kanya araw-araw sa pagkapahiya, nakaiinsultong inspeksyon, at diskriminasyon sa mga paliparan, bangko, tanggapan ng gobyerno, at sa paghahanap ng trabaho.

Higit pang mapanganib ang direktang epekto ng hatol na ito sa kanyang karapatang magpakasal. Dahil itinuturing ng batas ng Pilipinas ang isang babaeng transgender bilang lalaki batay sa kanyang orihinal na sertipiko ng kapanganakan, mahigpit siyang pinagbabawalang magpakasal sa isang lalaki, dahil inuuri ng batas ang pagsasamang ito bilang kasal sa pagitan ng dalawang lalaki—isang bagay na mahigpit na ipinagbabawal. Sa isang mapait na kabalintunaan na nagpapakita ng kawalang-katuturan ng legal na kalagayang ito, legal na pinapayagan ang babaeng transgender na ito na magpakasal sa isa pang babae dahil itinuturing pa rin siya ng mga talaan ng estado bilang lalaki, na ganap na sumasalungat sa kanyang pagkakakilanlang pangkasarian, oryentasyon, at aktwal na realidad. Dahil dito, natatagpuan ng mga magkaparehang bakla at transgender ang kanilang sarili na pinagkakaitan ng mga pinakapangunahing karapatang tinatamasa ng mga heterosekswal na mag-asawa. Wala silang awtomatikong karapatan sa mana kung mamatay ang isa sa kanila; sa halip, ang mga ari-ariang magkasama nilang ipinundar sa loob ng maraming taon ay napupunta sa biyolohikal na pamilya ng namatay, na maaaring nagtakwil pa sa kanya noong siya ay nabubuhay. Pinagkakaitan din ang kapareha ng karapatang gumawa ng mahahalagang desisyong medikal para sa kanyang minamahal sa intensive care unit, hindi maaaring isama sa magkasamang segurong pangkalusugan, at pinagkakaitan ang dalawang panig ng karapatang magkasamang mag-ampon ng mga bata, kaya't nananatiling nakabitin ang kanilang pagsasama sa isang legal na kawalan na walang anumang proteksyon o garantiya para sa hinaharap.

Sa harap ng opisyal na pagwawalang-bahalang ito at ng mariing pagtanggi ng nangingibabaw na Simbahan, maraming magkaparehang bakla at transgender sa Pilipinas ang bumabaling sa mga simbolikong seremonya ng kasal o espirituwal na pagbabasbas na pinangungunahan ng mga malaya at bukas na simbahan tulad ng Metropolitan Community Church, kung saan nagsusuot sila ng kasuotang pangkasal at nagpapalitan ng sumpaan at singsing sa harap ng pamilya at mga kaibigan sa isang madamdamin at masayang pagdiriwang. Ngunit ang mga seremonyang ito, sa kabila ng malaking emosyonal at panlipunang halaga nito, ay nananatiling mga simbolikong selebrasyon lamang na walang anumang legal na bisa sa harap ng estado, at hindi nagbibigay sa magkapareha ng katayuang mag-asawa sa paningin ng batas ng Pilipinas.

Ipinapakita ng kabuuang larawan sa Pilipinas ang isang malalim na krisis na lumalampas sa simpleng hindi pagkakaunawaan tungkol sa mga batas sa katayuang personal, at sumasaling sa pinakadiwa ng ugnayan sa pagitan ng relihiyon, estado, at lipunan. Ang pagpipilit ng institusyong relihiyoso ng Katoliko na ipataw ang mahigpit at ortodoksong pananaw nito sa mga batas sibil ng isang bansang may iba't ibang paniniwala at isang buhay at nagbabagong lipunan ay hindi nagbunga ng proteksyon sa pamilyang Pilipino o pagpapatibay ng mga pagpapahalagang moral gaya ng inaangkin ng Simbahan; sa halip, nagdulot ito ng kabaligtarang resulta. Ang paghihigpit na ito ay nagluwal ng isang lipunang nabubuhay sa talamak na dobleng pamantayan, kung saan itinataas sa publiko ang mga perpektong islogang panrelihiyon, habang isinasagawa sa realidad ang mga paraang lumulusot sa mga batas na walang kakayahang umunawa sa pagiging masalimuot ng buhay ng tao.

Sa halip na maging isang kaakit-akit at matatag na institusyong nagpoprotekta sa karapatan ng mag-asawa at mga anak, ang kasal ay naging isang legal na pasanin na tinatakasan ng milyun-milyon dahil sa takot na hindi na makawala rito. Sa halip na tamasahin ng mga bata ang pagkakapantay-pantay at dignidad ng tao mula sa sandali ng kanilang pagsilang, mahigit kalahati ng mga bagong silang sa bansa ay tinatatakan ng pagiging hindi lehitimo at pinagkakaitan ng kanilang buong karapatan sa mana at patas na legal na pangangalaga. At sa halip na maisalin ang natatanging pagpaparaya ng mamamayang Pilipino sa mga bakla at transgender tungo sa isang nangungunang modelo sa Asya sa karapatang pantao at pantay na pagkamamamayan, nananatiling nakakulong ang pagpaparayang ito sa hawla ng pagbabawal ng relihiyon at pagtanggi ng batas. Nakatayo ngayon ang Pilipinas sa isang makasaysayang sangandaan: maaaring palayain ng lehislatibong kalooban nito ang sarili mula sa gapos ng relihiyosong ekstremismo upang iayon ang mga batas nito sa buhay na panlipunang realidad at tunay na pulso ng mga mamamayan, o magpatuloy sa masakit na pagkakahating ito na binabayaran nang mahal ng milyun-milyong tao gamit ang kanilang katatagan, dignidad, at likas na karapatang magmahal, pumili, at kilalanin.








.


(Ar) مرحبا بكم على هذه المدونة

 . . أهلاً بكم في ملاذي الأدبي يسعدني حقاً أن أرحب بكم هنا. سواءً أكان وصولكم بدافع الفضول، أو مصادفةً من خلال رابط مشترك، أو بدافع حب الكل...